ΑΡΧΙΚΗ   |    MOUNTAIN ACTION    |    ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
 
 

ΟΡΕΙΝΟ ΤΡΕΞΙΜΟ

22.09.2012

Η εμπειρία του Κωνσταντίνου Κοζανίτη στον Tor des Géants 2012

Αγώνας: Tor des Géants 2012
Στοιχεία:
200 miles | 24.000m D+ | 150 hours
Περιοχή:
Valle d’ Aosta (κοιλαδα της Αόστα)


Όπως μου ευχήθηκε ο φίλος μου Γιάννης πριν ξεκινήσει ο αγώνας..."φρόντισε να το απολαύσεις γιατί είσαι στον παράδεισό μας”.

Πόσο δίκιο είχε. Πράγματι βρέθηκα στον παράδεισο για τεσσερισήμισι μέρες. Προσπάθησα να συγκρατήσω όσο περισσότερες αναμνήσεις μπορούσα. Ήταν τόσο πολλές που δεν ήξερες τι να πρωτοδιαλέξεις, οπότε έμπαινε η απληστία στη μέση... Νομίζεις ότι είσαι σε μια αίθουσα κινηματογράφου, στη Vip αίθουσα, και ετοιμάζεσαι να δεις 3D ντοκιμαντέρ. Μόνο που στην πραγματικότητα μπορείς και γεύεσαι τα πάντα, μυρίζεις τα πάντα, βλέπεις τα πάντα από απόσταση αναπνοής, βιώνεις κάθε κατάσταση τόσο έντονα, νιώθεις τόσο γεμάτος, τόσο ζωντανός που δεν θέλεις να τελειώσει με τίποτα. 



Παρότι χιλιόμετρο με το χιλιόμετρο αυξάνει η κούραση, ανηφόρα με ανηφόρα σου κόβεται η αναπνοή, κατηφόρα με κατηφόρα υποφέρουν τα πόδια σου, πραγματικά δεν θέλεις να τελειώσει. Όσο περνάνε οι ώρες, το σακίδιο σου φαίνεται ενοχλητικό, τα παπούτσια σου φταίνε, νομίζεις ότι φοράς λάθος κάλτσες για το συγκεκριμένο τμήμα που διανύεις, το buff στο κεφάλι σου σπάει τα νεύρα, και ας είναι βράδυ και έχει –5 
0C και σου προφυλάσσει το κεφάλι, τα μπατόν νομίζεις ότι δεν λειτουργούν καλά, εντούτοις μόνο εκεί θέλεις να βρίσκεσαι. Το αίμα ρέει τόσο γρήγορα στις φλέβες σου, η αδρεναλίνη έχει χτυπήσει κόκκινο, και απλώς απολαμβάνεις την κάθε στιγμή. Βέβαια, για την κάθε στιγμή, την κάθε κορυφή, διάσελο, πέρασμα, εικόνα, πρέπει να μοχθήσεις, να κάνεις κατάθεση κόπου, ιδρώτα, πνεύματος, ψυχολογίας, και τότε με το που τα καταφέρνεις η ευχαρίστηση είναι ακόμα μεγαλύτερη.



Στο Tor des Geants συνήθως "παίζουν" δυο σκηνικά: ή προχωράς για αρκετή ώρα ανάμεσα σε φαράγγια, σε καγγέλια, τραβερσάροντας μέσα σε πυκνά δάση, χωρίς καθόλου ορατότητα και ξαφνικά βρίσκεσαι στα 2.880 μ. υψόμετρο, σε μια κορυφή απροσπέλαστη από τα μάτια, με απίστευτη θέα στους κοντινούς γίγαντες (4.000+ μ.) των Άλπεων ή είσαι ήδη σε αλπικό τοπίο, έχεις εντοπίσει που κατευθύνεσαι, άλλα είναι τόσο μακριά, τόσο απότομα, χωρίς καν να μπορείς να διακρίνεις μονοπάτι πρόσβασης, σε σημείο που να αναρωτιέσαι αν όντως είναι αυτό το πέρασμα. Μέχρι που διακρίνεις κάνα δυο μικρές φιγούρες, (άνθρωποι της διοργάνωσης), άλλα και πάλι λες δεν παίζει σε καμία περίπτωση. 



Οι εικόνες που εναλλάσσονται είναι η χαρά του δρομέα βουνού. Πόσο μάλλον του υπερμαραθωνοδρόμου. Κορυφές – βελόνες, περάσματα ανάμεσα σε βράχια. Ανάβαση καθαρά σε βράχο, μερικές φορές με ταυτόχρονη ύπαρξη συρματόσκοινου για ασφάλεια λόγω της απότομης κλίσης. Κατάβαση στις ίδιες ή και σε πιο ακραίες συνθήκες, λιβάδια αλπικά, τραβέρσες τύπου Ζωνάρια (Όλυμπος) για χιλιόμετρα, πυκνά δάση, καταρράκτες με εκκωφαντικούς θορύβους, ποταμούς σχεδόν παντού σε όλη την κοιλάδα. Συνεχή διάσχιση σε γεφύρια όλων των ειδών: πέτρινα, ρωμαϊκά, κρεμαστά, ξύλινα, σιδερένια. Λίμνες αλπικές σχεδόν παντού και η μια πιο όμορφη από την άλλη, να τις χαζεύεις και να ξεχνιέσαι από όλα. Μονοπάτια με τεχνικό τερέν, μονοπάτια χωμάτινα για πολύ άνετο τρέξιμο, μεσαιωνικά καλντερίμια, ότι μπορείς να φανταστείς.



Η διαδρομή περνά μέσα από τα καλοδιατηρημένα χωριά και πραγματικά έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε μιαν άλλη εποχή, ότι έχει σταματήσει ο χρόνος… Γενικά αυτό που σου μένει, ειδικά στο κομμάτι της φύσης είναι ότι ο άνθρωπος έχει επέμβει ελάχιστα και πάντα με σεβασμό, χωρίς να αλλοιώνει τον χαρακτήρα της. Τέλος να μην ξεχάσω να αναφερθώ και στα καταφύγια της περιοχής. Είναι πολλά, είναι παντού, και είναι κουκλίστικα. Αρκετά από αυτά ήταν ενδιάμεσοι σταθμοί του αγώνα. Η λειτουργία τους είναι καθημερινή και αποτελούν μια στάση για τον πεζοπόρο - ορειβάτη, μια ζεστή γωνιά ξεκούρασης και αναπλήρωσης δυνάμεων για τη συνέχεια. Οι άνθρωποι των καταφυγίων αντιπροσωπεύουν γενικά τους ανθρώπους της κοιλάδας. Είναι άνθρωποι των βουνών, ζουν για τα βουνά, στα μάτια τους διακρίνεις το πάθος τους για την περιοχή τους, πρόθυμοι να σε βοηθήσουν σε οτιδήποτε χρειαστείς, φαγητό, κατάλυμα, ενημέρωση-πρόβλεψη καιρού, κατάσταση των μονοπατιών…



Η διαδρομή χωρίζεται σε δυο κομμάτια. Ξεκινώντας από το Courmayeur, ακολουθεί την Alta Via 2, κατά την γνώμη μου πιο δύσκολη (η Alta Via 1 δεν είναι ευκολότερη), πιο ορεσίβια διαδρομή, με πολλά τεχνικά τερέν, με πολύ ψηλά περάσματα, περνά από Valgrisenche, μετά Cogne, και καταλήγει στο Donnas μετά από 148 χλμ. Από εκεί ξεκινά η Alta Via 1, η πιο όμορφη, πιο ατμοσφαιρική από τις δυο, έχει και το προνόμιο να είναι από την πλευρά των Άλπεων, περνώντας αρχικά από Gressoney, μετά Valtourneche, ύστερα Ollomont, καταλήγοντας πάλι πίσω στο Courmayeur συμπληρώνοντας 332χλμ. Συν περίπου 24.000μ. υψομετρική διαφορά, με εύρος από τα 300μ. έως τα 3.300μ.

Σε τέτοιους αγώνες βασικός παράγοντας ώστε να έχουν όσο το δυνατόν καλύτερη εξέλιξη, είναι η τακτική που ακολουθεί ο κάθε δρομέας. Κυριαρχεί το μότο: πάω αργά γιατί βιάζομαι! Καλή διαχείριση του χρόνου στους κεντρικούς σταθμούς (life-base) για αναπλήρωση ενέργειας, ντους, περιποίηση ποδιών, αλλαγή ρούχων, ύπνου, τόσου όσο χρειάζεται για να μπορέσεις να φτάσεις στον επόμενο σταθμό και φυσικά τσεκάρισμα της 
υπόλοιπης διαδρομής. Και εδώ είναι το σημείο κλειδί, όσο περνούν οι ώρες και πολλαπλασιάζεται η κούραση, η κρίση και η συγκέντρωσή σου πρέπει να λειτουργούν άψογα. Ο αγώνας είναι σκληρός, πολύ σκληρός, πάρα πολύ σκληρός... Και οι πιο δύσκολες στιγμές είναι αυτές που δεν τις περιμένεις, δεν τις φαντάζεσαι.



Βγάζεις την απότομη ανηφόρα, μέσα στη νύχτα, στο κρύο, μετά από δυο ώρες, ο αέρας σου "κόβει" τα αυτιά και ενώ είσαι έτοιμος να πάρεις την κατηφόρα και να κατεβείς, διαπιστώνεις, ότι είναι πολύ απότομα, τα πόδια σου δεν κρατάνε, στην άκρη υπάρχει γκρεμός και τα δύσκολα μόλις έχουν αρχίσει. Επίσης, όταν είσαι ξαπλωμένος στο ράντζο, ξαφνικά σε ξυπνούν οι άνθρωποι της διοργάνωσης για να συνεχίσεις τον αγώνα και τα επόμενα 10-15 λεπτά είναι ότι πιο βασανιστικό έχω ζήσει στη ζωή μου. Τα πόδια έχουν πρηστεί και δεν πιστεύω ότι θα μπουν μες στα παπούτσια. Παλεύω τα βάζω με το ζόρι και πονάω. Σηκώνομαι από το ράντζο και έχουν σφίξει τα πάντα, τετρακέφαλοι, δικέφαλοι, γάμπες, χέρια, ώμοι, τα πάντα. Ντύνομαι νωχελικά και ταυτόχρονα αναρωτιέμαι που πάω. Εδώ καλά-καλά δεν μπορώ να σταθώ όρθιος, πόσο μάλλον να περπατήσω ή να τρέξω… Να τρέξω είπα; Χα-χα! Κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Βάζω το σακίδιο στην πλάτη μου και νιώθω κάθε ίνα του μυ της ωμοπλάτης. Απίστευτο. Σκέφτομαι δεν υπάρχει ελπίδα, ότι χρειάζομαι μια εβδομάδα σε spa για να συνέλθω. Κι όμως, εδώ είναι το σημείο για το οποίο λατρεύω το τρέξιμο και τις δυνατότητες του ανθρώπινου σώματος. Δεν χρειάζεται να πιέσω τίποτα. Όλα είναι τόσο απλά. Ξεκινώ βήμα-βήμα, δίνω στο σώμα μου την ευκαιρία να κυκλοφορήσει το αίμα και το πολύ σε μισή ώρα όλα είναι διαφορετικά και μπορώ πια να τρέξω, να περπατήσω σαν να είμαι σχεδόν φρέσκος. Κάθε αρχή και δύσκολη, μετά είναι θέμα ροής. Απλώς αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται συχνά και κάθε φορά δυσκολεύει ολοένα και περισσότερο. 
Εκεί πρέπει πια να επιβληθεί το πνεύμα, ότι σημαντικότερο στην όλη προσπάθεια. 



Τέλος πρέπει να αναφερθώ και στον καιρό. Όποιος ετοιμάζεται για τέτοιο αγώνα πρέπει να είναι προετοιμασμένος και γι’αυτόν τον παράγοντα. Μην κοροϊδευόμαστε, μιλάμε για βουνά, για υπερμαραθώνιο βουνού, πολυήμερο, οπότε σίγουρα ο καιρός θα έχει διακυμάνσεις. Ο καλός εξοπλισμός κάνει την διαφορά σε τέτοιες περιπτώσεις. Και μιλώντας για καλό, δεν εννοώ ακριβό, αλλά τον κατάλληλο ρουχισμό για τον καθένα σε συνάρτηση με το αγωνιστικό του επίπεδο. Συν ότι θα πρέπει να υπολογίσει ότι σε περίπτωση κούρασης οι ρυθμοί είναι πολύ αργοί και η υποθερμία παραμονεύει. Πρέπει να δίνεται μεγάλη βαρύτητα σε αυτό το κομμάτι.

Όταν τερμάτισα, ξημερώματα Παρασκευής 2:00 (έχοντας ξεκινήσει την προηγούμενη Κυριακή 10:00) ένας Γάλλος, ο Luc, με τον οποίο κάναμε τα τελευταία χιλιόμετρα, με ρώτησε εάν όντως ευχαριστήθηκα το ταξίδι. Δεν του απάντησα, απλώς του έδειξα το πρόσωπό μου. Μες την καλή χαρά! Είχα ένα αίσθημα ευφορίας παρότι για 30 χλμ δεν ολοκληρώσαμε τη διαδρομή. Ίσως αυτό το “γραμμάτιο” μείνει ανοιχτό για το μέλλον. Να έχουμε κίνητρο να ξανάρθουμε!

Πάντως όπως λέω στους φίλους και συναθλητές μου θα περάσει αρκετός καιρός για να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς έγινε στην Valle d’Aosta και σίγουρα θα καταλάβω καλυτέρα τι ακριβώς έκανα όταν θα λάβω ξανά μέρος σε παρόμοιο ή στον ίδιο αγώνα...!


Κείμενο: Κωνσταντίνος Κοζανίτης
Φωτογραφίες: Αρχείο
"Tor des Géants 2012"